Poprawne (zgodne ze sztuką budowlaną) zaprojektowanie, a następnie wykonanie budynku to bezwzględny wymóg długoletniej, bezproblemowej eksploatacji. Podstawą jest odpowiednie rozwiązanie konstrukcyjne części zagłębionej w gruncie.

Doświadczenie pokazuje, że znaczącą liczbę problemów związanych z eksploatacją stanowią problemy z wilgocią. Woda bezlitośnie wykorzystuje wszelkie usterki i nieciągłości w warstwach hydroizolacyjnych, wnikając do wnętrza konstrukcji. Jednak sama wilgoć nie jest jedynym czynnikiem zagrażającym trwałości fundamentów. Rozpuszczone w wodzie agresywne związki chemiczne (powstałe np. w wyniku naturalnego procesu gnicia roślin i liści, nawożenia pól, czy też w wyniku procesów chemicznych) wraz z wodą wnikają poprzez nieszczelne powłoki hydroizolacyjne w fundamenty, a następnie, na skutek kapilarnego podciągania wilgoci są transportowane do wyższych części obiektu. Dalszym etapem jest powstawanie widocznych zawilgoceń, wykwitów solnych, przebarwień, łuszczenia się powłok malarskich czy odpadanie tynku, a jeżeli nie podejmie się odpowiednich czynności, prowadzących do destrukcji samego muru.



Przy wykonywaniu robót hydroizolacyjnych trzeba zwrócić uwagę na kilka czynników:

1. obciążenie wilgocią - warunkiem występowania samego obciążenia wilgocią jest możliwość wsiąknięcia wody opadowej wystarczająco głęboko w grunt poniżej poziomu posadowienia budynku (wykluczone jest oczywiście występowanie wysokiego poziomu wód gruntowych). Jest to przypadek najkorzystniejszy. Wymaga najprostszego typu uszczelnienia (izolacji przeciwwilgociowej), które uniemożliwia kapilarne wnikanie wilgoci do ściany Zalegający dookoła budynku grunt musi być niespoisty i dobrze przepuszczalny (np. piasek, żwir). Izolację przeciwwilgociową wykonuje się także, gdy nadmiar wody opadowej jest odprowadzany przez drenaż (jednak jego zdolność odprowadzania wody musi uniemożliwiać powstawanie spiętrzeń podczas intensywnych opadów atmosferycznych lub podczas deszczowej pory roku.

2. obciążenie wodą – występuje, gdy w poziomie posadowienia zalegają grunty spoiste (np. glina, margiel czy ił), uniemożliwiające szybkie wsiąkanie wilgoci. Powoduje to czasowe oddziaływanie spiętrzającej się wody opadowej na ścianę fundamentową. Innym przypadkiem obciążenia wodą jest długotrwałe oddziaływanie na fundamenty wody pod ciśnieniem. Sytuacja ta ma miejsce przy wysokim (powyżej poziomu posadowienia) poziomie wód gruntowych. Przy wykonywaniu tego typu uszczelnień stawia się bardzo wysokie wymagania wobec materiałów oraz sposobu wykonania robót, uszczelnienie to bowiem pracuje w najcięższych warunkach.

3. rozwiązanie konstrukcyjne budynku - rodzaj fundamentu, występowanie podpiwniczenia, wysokość kondygnacji piwnicznej itp.

4. obecność agresywnych wód gruntowych.

Dopiero po przeanalizowaniu tych czynników, wraz z oceną ukształtowania terenu wokół budynku należy wybrać odpowiednie rozwiązanie konstrukcyjno-materiałowe.

Dokumentacja projektowa, zwłaszcza wykonywana na indywidualne zamówienie, w rozwiązaniu hydroizolacji fundamentów powinna uwzględniać wszystkie czynniki. Problem pojawia się w przypadku korzystania z projektów typowych. Tutaj zawsze wymagana jest analiza założeń przyjętych przy projektowaniu i ich porównanie z rzeczywistymi warunkami występującymi na danym terenie. Bardzo często typowe projekty zakładają wykonanie izolacji przeciwwilgociowej, natomiast rzeczywiste warunki gruntowo-wodne wymuszają zastosowanie izolacji przeciwwodnej. W wielu przypadkach taka zamiana izolacji przeciwwilgociowej na przeciwwodną wiąże się z koniecznością zmiany układu konstrukcyjnego budynku. Większość budynków, niezależnie od tego czy są podpiwniczone czy bez podpiwniczenia, jest posadowiona na ławach fundamentowych. Dla budynków podpiwniczonych jest to dopuszczalne tylko w przypadku obciążenia wilgocią, przy obciążeniu wodą pod ciśnieniem (poziom wód gruntowych powyżej poziomu posadowienia) trzeba stosować posadowienie na płycie fundamentowej. Warunki gruntowo-wodne na terenach wiejskich, nawet w miejscach niezbyt odległych od siebie, potrafią się znacznie różnić. Jest to szczególnie widoczne w okresie jesiennym i wiosennym, gdy mamy do czynienia z dużą ilością wody z opadów atmosferycznych lub topniejącego śniegu. Czasami daje się to zauważyć podczas obserwacji pola po dwóch stronach tej samej drogi. Z jednej strony stojąca woda z roztopów, z drugiej brak oznak wysokiego poziomu wód gruntowych. W wielu sytuacjach mamy też do czynienia ze znajdującymi się w pobliżu zbiornikami wodnymi (stawy, rzeki). Nie można pomijać ich wpływu na poziom wód gruntowych.

Wiele obiektów buduje się na terenach, które kiedyś były terenami przeznaczonymi pod uprawy. Zazwyczaj wiązało się z tym mniej lub bardziej intensywne nawożenie pól. Skutkuje to obecnością w wodach gruntowych substancji chemicznych będących zarówno składnikiem nawozów, jak i produktami ich reakcji z innymi substancjami znajdującymi się w glebie lub produktami ich rozkładu.

Zastosowane rozwiązanie konstrukcyjno-materiałowe musi pozwolić na wykonanie izolacji w postaci szczelnej wanny, całkowicie oddzielającej budynek od wilgoci lubwody znajdującej się w gruncie (patrz rysunki 1). Stąd wynika podział hydroizolacji na:

• izolację poziomą ścian i ław fundamentowych,
• izolację pionową ścian przechodzącą w izolację cokołu,
• izolację poziomą podłóg w piwnicach.

Celowo zostało tu użyte sformułowanie „rozwiązanie konstrukcyjno-materiałowe” gdyż niedopuszczalne jest tu zastosowanie przypadkowych materiałów. Muszą one być ze sobą kompatybilne, przecież izolacja pozioma ław musi być z jednej strony szczelnie połączona z izolacją pionową ścian fundamentowych, a z drugiej strony z izolacja podposadzkową. Do tego dochodzi konieczność zastosowania materiałów o odpowiedniej odporności na agresywne związki znajdujące się w gruncie. Nie bez znaczenia jest także łatwość aplikacji (nakładania) materiału, odporność na ewentualne błędy popełnione przy nakładaniu oraz możliwość bezproblemowego uszczelnienia tzw. trudnych i krytycznych miejsc typu przejścia rur instalacyjnych, dylatacje itp.

Bardzo często popełnianym błędem jest wybór materiału najtańszego. Ale koszt wykonania hydroizolacji to nie tylko koszt samego materiału (często porównywanego za kilogram, litr czy m2). Trzeba tu uwzględnić także koszt robocizny, koszt czynności przygotowawczych (wyrównanie podłoża, tynkowanie, gruntowanie), ale podstawowym kryterium powinna być możliwość zastosowania w danym obiekcie, dla konkretnego rozwiązania konstrukcyjnego i konkretnych warunków wodnych. Proszę pamiętać, że późniejsze naprawy, usuwanie przecieków czy wreszcie prace renowacyjne są dużo bardziej kosztowne.

Rozwiązania technologiczno-materiałowe marki Weber Deitermann pozwalają na wykonanie izolacji w postaci szczelnej wanny, całkowicie oddzielającej budynek od wilgoci lub wody znajdującej się w gruncie. Podstawowymi składnikami tych systemów hydroizolacyjnych są dwa typy materiałów: mineralne (tzw. szlamy lub mikrozaprawy uszczelniające) oraz grubowarstwowe, modyfikowane polimerami bitumiczne masy uszczelniające (zwane także masami KMB).

Mikrozaprawy uszczelniające weber.tec Superflex D 1 i weber.tec Superflex D 2 są polimerowo-cementowymi zaprawami, w których skład oprócz cementu wchodzi selekcjonowane kruszywo mineralne o uziarnieniu dobranym według specjalnie opracowanej krzywej przesiewu oraz specyficzne dodatki (modyfikowane żywice, związki hydrofobowe itp.). Skład ten gwarantuje skuteczne działanie uszczelniające nawet przy niewielkich grubościach warstwy. Elastyczność zaprawy po związaniu zapewniają polimery (tworzywa sztuczne), dodawane w postaci wodnej dyspersji (weber.tec Superflex D 2) lub znajdujące się w składzie suchej zaprawy w postaci redyspergowalnych związków. Dodatkową cechą cementowych mikrozapraw uszczelniających jest możliwość aplikowania ich na wilgotne podłoża.

W systemach hydroizolacji przyziemia budynków i budowli szlamy weber.tec Superflex D 1 i weber.tec Superflex D 2 pozwalają na wykonanie:

• izolacji poziomych i pionowych elementów konstrukcji stykających się lub zagłębionych w gruncie (pierwotnych i wtórnych),
• izolacji ław fundamentowych oraz izolacji podposadzkowych,
• izolacji cokołowych części budynków,
• izolacji budowli hydrotechnicznych,
• hydroizolacji przy naporze wody powodującym odrywanie powłoki uszczelniającej od podłoża.

Oprócz powyższych zastosowań szlamy weber.tec Superflex D 1 i weber.tec Superflex D 2 mogą być stosowane jako:

• izolacje basenów, zbiorników retencyjnych, zbiorników p.poż.,
• izolacje balkonów, tarasów, pomieszczeń wilgotnych i mokrych,
• czasowe uszczelnienia i hydroizolacje wykonywane w trakcie budowy,
• powłoki uszczelniająco-ochronne,
• uszczelnienia przecieków (w systemach z innymi materiałami).

Na tak szerokie zastosowania pozwalają parametry mikrozapraw; np. weber.tec Superflex D 2 cechuje się przyczepnością do podłoża betonowego powyżej 2,4 MPa, zdolnością mostkowania rys powyżej 1,5 mm, odpornością na działanie ścieków bytowych, mrozoodpornością oraz szczelnością przy ciśnieniu powyżej 0,5 MPa.

Innymi własnościami cechują się grubowarstwowe, bitumiczne, modyfikowane polimerami masy uszczelniające, z których wymienić tu należy weber.tec Superflex 10, weber.tec Superflex 100/100 S oraz weber.tec 922 (Plastikol UDM 2 S). Są to masy dwuskładnikowe, wiążące na skutek reakcji chemicznej, co powoduje, że są dużo mniej wrażliwe na wpływ warunków atmosferycznych. Pozwala to na znaczne uniezależnienie procesu wysychania powłoki hydroizolacyjnej (i związanego z tym momentu zasypywania wykopów) od warunków atmosferycznych. Jest to szczególnie istotne przy wykonywaniu wtórnych hydroizolacji pionowych przy odcinkowym odkopywaniu fundamentów.

Do najważniejszych zalet mas bitumicznych należą:

• bezspoinowość, a tym samym łatwość obrobienia detali, przejść rurowych, dylatacji itp.,
• możliwość układania na nieotynkowanych powierzchniach,
• znaczna elastyczność po związaniu (zdolność mostkowania rys rzędu 5 mm),
• znaczna elastyczność w ujemnych temperaturach (zdolność mostkowania rys rzędu 1,5–2 mm),
• szybka odporność na opady atmosferyczne (już po ok. 60 minutach od nałożenia),
• możliwość szybkiego zasypania wykopu (po ok. 24 godzinach od nałożenia),
• dobra przyczepność, niepozwalająca na penetrację wilgoci pomiędzy masą uszczelniającą a podłożem,
• możliwość nakładania także na lekko wilgotne podłoże. Materiały te stosuje się powszechnie do:
• hydroizolacji płyt dennych,
• hydroizolacji fundamentów,
• hydroizolacji dachów zielonych,
• pośrednich uszczelnień pod jastrychami w konstrukcjach tarasów, balkonów, pomieszczeń wilgotnych i mokrych.

Materiały te wchodzą w skład systemowych rozwiązań konstrukcyjnych. Mogą być stosowane jako izolacja przeciwwilgociowa lub przeciwwodna, zarówno w budynkach nowych jak i remontowanych.

Parametry prawidłowo zastosowanych materiałów tworzących systemy hydroizolacji marki Weber Deitermann umożliwiają przejęcie oddziaływających na nie obciążeń (nie chodzi tu tylko o szczelność, ale o zdolność mostkowania rys, mrozoodporność, przyczepność, odporność na agresywne media itp.). Równie ważne są własności pozostałych materiałów wchodzących w skład systemu, pozwala to na wykonanie innych robót, niezbędnych z technologicznego punktu widzenia. Materiały stosowane w systemie cechują się tzw. przestrzenią dobrej współpracy. Oznacza to, że są kompatybilne ze sobą oraz z podłożem, co przy prawidłowym ich zastosowaniu zapewnia długoletnie zabezpieczenie przed oddziaływaniem wody czy wilgoci oraz czynników atmosferycznych.

mgr inż. Maciej Rokiel, marka Weber Deitermann


izolacja przeciwwilgociowa budynku podpiwniczonego


izolacja przeciwwilgociowa budynku częściowo podpiwniczonego


izolacja przeciwwilgociowa budynku podpiwniczonego


izolacja budynku niepodpiwniczonego




Saint-Gobain Construction Products Polska sp. z o.o.
marka Weber Deitermann – biuro we Wrocławiu
ul. Mydlana 7, 51-502 Wrocław
infolinia 801 62 00 00
kontakt.weber@saint-gobain.com
www.netweber.pl

Artykuł sponsorowany